مکتب عریان- میثم سلیمی -

آنسوی پرده ها


	به شهيد پوينده بال تو بود بين تمام پرنده ها سرخ و كبود بين تمام پرنده ها * در ابتداي راه پريدن كه باختند هر يك براي خود قفسي تازه ساختند حالا تواي و خنده ي سرد دل تفنگ حالا تو مانده اي و هزاران هزار سنگ * - اي آبرو و حرمت آزادي بشر محض خدا مرگ دلت را نخر بپر چيزي نگفت روي درختي كه سبز بود ... يك بال باز بال دگر بسته و كبود -آه اي درخت الفت ديرينه ام رفيق چيزي بگو که حرف تو آئينه ام رفيق پايم اگر چه بسته ولي ريشه هاي من طي مي كنند راه مرا تا خداي من تا سال هاي سال اسيرم خجالتم قسمت نبود با تو بميرم خجالتم آئينه رو يرا که نشان مي دهد نه پشت اين ماندن است... نه انا الحق تو را نكشت حالا بپر و زند ه بكن اختيار را مهري بزن به روي زمين اعتباررا * . . . * بال تو بود بين تمام پرنده ها سرخ و كبود بين تمام پرنده ها \|+\| نوشته شده توسط یار دبستانی در جمعه هفدهم شهریور 1385 \|